Pages Navigation Menu

Een van de kleine momenten van geluk

Mijn bus komt eraan. Ik moet rennen om hem nog te halen. Buiten adem stap ik in. Ik hou mijn ov-chip voor de verkeerde paal, dus gebeurt er niets. Ik kijk de buschauffeur, vriendelijk hoofd, bruine huidskleur, hulpeloos aan maar ontdek tegelijkertijd mijn fout. Ik plof neer op de eerste de beste lege stoel die in mijn vizier komt, de verhoogde stoel die eigenlijk bedoeld is voor mensen die slecht ter been zijn. De bus komt in beweging en ik hoor een soort piep bij mijn oor. Ik zie dat de buschauffeur zich omdraait en naar mij kijkt.

“Heb ik iets fout gedaan”, hoor ik mijzelf tegen hem zeggen. Hij verstaat mij niet want er zit een glaswand tussen ons. Ik herhaal mijn vraag, op luidere toon. “Nee hoor”, zegt hij glimlachend, meerdere keren achter elkaar.

Ik begrijp zelf niet meer wat ik aan het doen ben en waarom ik me zo schuldbewust gedraag. Waarschijnlijk omdat ik op deze stoel ben gaan zitten en een stemmetje, diep in me, mij aan het verstand wil brengen dat dat fout is. Ondertussen blijf ik de chauffeur bestuderen en concludeer dat hij niet alleen een mooie open blik heeft, maar ook prachtig gevormde bronskleurige handen, die, met de elegantie van een concertpianist, het stuur bedienen.

Een paar haltes later hebben we weer contact omdat een bromfietser pal voor de bus oversteekt, bijna onder een auto geraakt en hij zijn ergernis daarover even kwijt moet. Even later druk ik op de stopknop en wil mijzelf naar de achterdeur begeven.

“Je mag hiervoor ook uitstappen”, zegt hij. “Het is dan wel de bedoeling dat je dat met een sprongetje doet.” “Moet ik dan ergens overheen springen?” vraag ik hem. “Nee hoor, maar het behoort tot het protocol dat, als je voorin  uitstapt, je, als dank aan de chauffeur, een mooie sprong moet maken.”

“Als dat de regels zijn van het Gemeentelijk Vervoerbedrijf Utrecht, zal ik me daar aan houden.” Aangekomen bij het Rosarium gaat de deur met een zwaai voor me open. Ik ga er even goed voor staan.  Maak vervolgens  een ongebruikelijke beweging, die niet zou misstaan in een filmpje van Monty Python, waarna ik op de vluchtheuvel beland.

Zo te zien is hij in zijn nopjes.

Als hij wegrijdt zwaaien we breeduit naar elkaar.

Ik ben even verliefd op de buschauffeur en loop, of eigenlijk zweef, naar huis.

Facebooktwitterlinkedinmail