Pages Navigation Menu

De banaliteit van het Kwaad

De wijze waarop wij in Nederland omgaan met asielzoekers, of het nu mensen zijn die nog in de procedure zitten, mensen die we het land uit willen hebben of illegalen, is ronduit als Middeleeuws te betitelen. Wellicht handelen we nog veel primitiever, want de Habeas Corpus als rechtsbeginsel is al zeker 400 jaar oud. De regel dat je binnen een rechtssysteem niet zomaar gevangen gezet kunt worden, zonder nauw omschreven procedures, welke keer op keer door een rechter getoetst worden.

Recentelijk ging een film in première over Hannah Ahrend, filosofe. In haar boek over het proces tegen de nazi bureaucraat Adolf Eichmann, signaleerde ze dat deze man een doodgewone ambtenaar, burger en huisvader was, die poogde zijn werk goed te doen en hogerop te komen. Zijn werk bestond uit het zo efficiënt mogelijk vervoeren per trein van joden uit heel Europa naar de vernietigingskampen in Oost Europa. Ze onderstreepte met haar beschrijving van Eichmann dat het Kwaad het resultaat kan zijn van gewone dagelijkse ambtelijke activiteiten.

Regering en parlement zijn verantwoordelijk voor het asielbeleid. Maar de ambtelijke bureaucratische diensten welke met volstrekte onverschilligheid betrokken zijn bij het waar maar mogelijk  tegenhouden en – uitzetten van zo veel mogelijk vreemdelingen, geven op ronduit kwaadaardige wijze vorm aan dit beleid.

Het is moeilijk voor te stellen dat medeburgers als dagelijkse baan het onbeperkt opsluiten  van onschuldige mannen, vrouwen en zelfs kinderen kiezen. Of met het voeren van wezenloze Terugkeer gesprekken met deze  hopelozen.  Iedereen die zich voor dit soort werk laat lenen, zou zich diep moeten schamen. Zij personifiëren dezer dagen de banaliteit van het Kwaad.

Facebooktwitterlinkedinmail