Pages Navigation Menu

Kastje op Zee

 

 

Twijfelend voor een aantal mooie goedkope nachtkastjes bij de HAMMA, besloten de meest eenvoudige en neutrale aan te schaffen. Mooi kastje hoor, stevig en prettig van kleur. Combineert met echt alles.

Een mens moet wat. De lieve man is voor lange periode zijn vrijheid tegemoet aan het zeilen. Zij heeft een paar weken het rijk alleen. Kijk, en daar wordt ze nou actief van.

En dan nu het ooit bij de kringloop gekochte, sterk vergeelde, nachtkastje vervangen. Dat nachtkastje bleek achteraf van de buurman te zijn geweest. Daar zijn de gedachten nog weleens naar uit gegaan. Welke boeken hebben erop gelegen? Condooms? Knuffel van een kind, stoute speeltjes, bekers warme melk, snotdoekjes, medicijnen? Je weet het niet, en ook niet of er iets van dit alles is blijven kleven aan dat vergeelde oppervlak.

Thuisgekomen alles uitgespreid. De verpakking ligt op de grond en op een wit bord liggen alle spijkertjes, schroeven, spannende metalen dingetjes waarvan je echt niet kan inschatten wat ermee zou kunnen en waar je de naam niet van weet. Dan de Werktekening…..zoooooooo, hmmmmmm…jaha… Nou, eerst maar even koffie hoor.

Zo, hm…ja. Goed. De Werktekening. Nu echt. Wacht, eerst de plankjes die op elkaar lijken bij elkaar leggen. Altijd makkelijk voor straks. Nu kan ze er niet meer omheen. Ze moet zich op een terrein begeven waar het onvoorspelbaar is hoe het zal gaan.

Filosofen zeggen hierover: “Heb geen verwachtingen, niet naar het verleden of ambities naar de toekomst, sta in het nu en heb de volledige aandacht voor het werk.”

Twee uur later lijkt het erop dat een aantal handelingen is geslaagd. Er ontstaat een voorzichtig gevoel van triomf. Zie je wel, als je gewoon leest kan iedere sukkel dit in elkaar zetten.

Punt 9 van de Werktekening kondigt een pittig gedeelte aan waarbij drie wandjes tegelijk moeten worden vastgehouden. Uitdaging. Eerst nog maar weer een verdiend koffietje.

Gelukt! Drie trotse wandjes stevig verbonden door naamloze schroeven. Het zweet staat in de nek en de slapen kloppen. Maar nu wordt er doorgezet. Bijna dansend worden twee lades keurig in elkaar gezet. Ach ja, klein foutje: het achterblad op de voorkant gespijkerd. Maar, zo weer los hoor. Er dreigt een fikse hoofdpijn, maar zo’n project kun je niet meer loslaten.

Slotscène: de lades in het kastje. Wat? Hoe kan dat nou? Ze kunnen er alleen ondersteboven in? De rails hadden anders gemoeten, heel anders.

Haar man moet voor zulke ervaringen op een boot koude woeste zeeën bevaren. Waar zeilen scheuren en lijnen losschieten. Waar boeien worden aangevaren en dekknechten soms kotsend hun taak verrichten. De kou in de botten dringt en handen verstijven aan het roer.

Het is wel goed gekomen, met dat kastje. Niet naadloos. Net het leven.

 

 

 

 

 

Facebooktwitterlinkedinmail