Pages Navigation Menu

Het Ultieme Verraad: Et tu Brute? – hoe verraad ervaren wordt (2)

verraadIn de spreekkamer van de psychotherapeut, die vaak als een unieke en veilige vrijplaats voor de diepste emoties wordt ervaren, worden regelmatig opmerkelijke en uiterst pijnlijke uitspraken gedaan zowel door de verraadslachtoffers als hun ‘beulen’. Een greep:

‘Mijn naaste collega kon over mijn lijk omhoog klimmen nadat hij mijn persoonlijke en zakelijke ontboezemingen uit vertrouwelijke mails had laten lekken. Er viel niks meer te herstellen, niemand sprak nog met me. Ik stond koud en kaal op straat.’

‘Ik heb verschillende keren ontrouw van mijn partners meegemaakt. Het ellendigste is dat ik nu geen liefde meer durf te geven. Ik had het zo graag nog eens willen meemaken maar er is iets in mij vermoord.’

‘Mijn vader is door de overbuurman, een NSB’er, verraden. Ik was erbij toen ze hem wegsleepten. Ik ben altijd een bang wantrouwend persoon gebleven. Ik ben ook een weggesleept leven.’

‘Het gekke is dat je je verrader, en eigenlijk de hele wereld er achteraan, als vervreemd gaat zien. Mijn ex kreeg nu in mijn gedachten andere kleren, andere lichaamshoudingen, andere gezichten, een andere geur. Je ziet ongewild een nieuw, lelijk mens opdoemen. En tenslotte werden ook alle andere vertrouwde handvatten en plekken waar we samen geweest zijn uit mijn wereld vervuild.’

‘Ik heb daarna twee suïcide pogingen gedaan. Ik was klaar met leven. Verraad is verwoestend geweld, van die ander tegen mij, en van mij tegen mij.’

‘Ik heb één ding gewonnen: dat de verzoening met mijn grote liefde ons uiteindelijk de hechtste band ooit heeft gegeven.’

‘Dit misbruik, dit verraad, keer op keer, het heelt niet, nooit niet en daarna ook niet.’

‘Je hebt verraad zonder meer en verraad met een excuus. Dat laatste is hoogverraad.’

‘Dit verraad was een buikschot in mijn aangeboren optimisme. Het vergiftigde mijn denken, mijn lichtheid, mijn ruggengraat. En het jaagt me nog steeds op, naar mijn eigen schavot. En ik moet dat allemaal overwinnen?’

‘Verraad, dat is teveel vertrouwen geven en te weinig zelfvertrouwen nemen.’

‘We waren elkaars “liefde van mijn leven”. Maar ze hield me kennelijk een jaar lang als back-up minnaar aan het lijntje en toen ze zekerheid dacht te hebben over die ander, toen dumpte ze me van de ene dag op de andere. Met één telefoontje. Dat verraad was dodelijk. Een totale zonsverduistering. Daarna kwam alleen maar…nacht. Daar wil je maar al te graag in blijven want je kan het licht niet meer verdragen.’

‘Vertrouwen is toch de basis van alle menselijke relaties? Nou, na dat verraad was ik mijn publieke-ik, mijn familie-ik, en tenslotte mijn eigen-ik voor goed kwijt.’

‘Ik werd voor een verraderlijk, vals dilemma gezet: hij eruit of ik er uit. Je hart kan dan niet meer in vrijheid kiezen. Want je angst zoekt altijd een veilig advies. En een dekking bij je berekenende verstand. Alleen de allermoedigste durft nog met zijn hart te kiezen. En mijn bange ik maakte toen zichzelf ook nog wijs een vrije, verstandige keuze te hebben gemaakt. Wat een zelfverraad, wat een spijt.’

‘Ik heb hem verraden, ja, het was zelfbehoud, dacht ik toen. Nu weet ik pas dat alle verraad eigenlijk zelfverraad is. Dat het ontrouw is aan alles wat je altijd weer ten diepste aan anderen bind. Aan alles wat je vast wil houden: liefde, begrip, dankbaarheid, vergevingsgezindheid, noem maar op. Ja, ik heb toen mijn ziel verkocht.’

‘Alles wat je erg diep voelt en wat zuiver is, dat is soms……..levensgevaarlijk! Daarom heb ik hem verraden, uit een soort noodweer.’

Mogen we concluderen dat een ultiem verraad een plotselinge breuk is in een wederzijds sterke vertrouwens- of affectieve hechtingsrelatie die vrijwel altijd een ernstig, duurzaam en onomkeerbaar verwoestend gevolg heeft? Dat het ultieme verraad in feite een vorm van zelfverraad is aan datgene wat wellicht iedereen erkent als het waardevolste en kwetsbaarste in ons bestaan: een intieme hechtingsband, een liefdesband? Een verraad aan de Liefde zelf? Ik denk het wel.

 

-

 

Facebooktwitterlinkedinmail