Pages Navigation Menu

Onze democratie is dringend aan hervorming toe

NS

Het wordt steeds moeilijker om als burger nog maar één niet-cynische observatie over het huidige functioneren van onze parlementaire democratie te maken. Het politieke spel in de Tweede kamer is nog slechts gericht op hoe je met een voor jouw kiezers populair standpunt op goed gespinde wijze (een pakkende tekst of uitspraak) vandaag nog in de media komt. Omgekeerd is de hele parlementaire pers er op gericht om zoveel als mogelijk onrust en verontwaardiging op te roepen om lezers en kijkers te trekken. Het is een circus, waar we vanuit onze stoel naar mogen kijken. Met ons bestaan als gewone burgers heeft dit alles niets van doen, tenzij we zelf getroffen worden door de chaos die dit circus creëert, zoals in ons treinvervoer of in de ouderenzorg.

Ministers zijn inmiddels autonome bestuurders ( beter nog: boekhouders) die de uitspraken van alle andere hoge Colleges van Staat (Raad van State, Ombudsman, Rechtbanken) routinematig terzijde schuiven. De onafhankelijke rechtspraak (kern van de Rechtsstaat) pogen ze keer op keer te omzeilen of door bezuinigingen monddood te maken. Parlementariërs bieden alleen en-publiek tegenspel. Hun enige ambitie is om zelf bestuurder te worden. Hun carrière vereist dat ze het spel van hun partij mee blijven spelen. Hoezo volksvertegenwoordigers?

Gezamenlijk keren Regering en Parlement zich dagelijks tegen de bestuursorganen aan wie ze belangrijke taken hebben opgedragen. De Gemeenten, de NS, het Onderwijs, de Politie, het UWV. Met steeds gedetailleerdere regelgeving pogen ze die in hun ogen falende clubs als marionetten aan een touwtje aan te sturen, hetgeen natuurlijk (en logischerwijs) altijd weer faalt. Die organisaties falen juist omdat de politiek zich dagelijks met hen bemoeit en hen keer op keer financieel verder afknijpt.

Wat echt opvalt is dat de politici tegenwoordig zonder enige schaamte halve en hele onwaarheden kunnen verkondigen. Dat kan omdat per onderwerp de media aandacht maar zo kortstondig is, dat leugens nauwelijks meer opvallen. Een factcheck in de krant een week later is op dat moment al niet meer relevant.

De Belgische journalist schrijver van Reybrouck schrijft al enige tijd over deze perverse manier van politiek bedrijven. Ik begin steeds meer in zijn oplossing te geloven dat je de democratie naar lokaal niveau moet trekken en niet meer moet bouwen op indirect gekozen ‘vertegenwoordigers’ die ver buiten de werkelijkheid van de burgers staan.

 

-

facebooktwitterlinkedinmail