Pages Navigation Menu

Veelverdienende ambtenaren

Er is veel aandacht voor de te hoge salarissen bij semi-publieke organisaties, als woningbouwverenigingen, zorgverzekeringen, ziekenhuizen en dergelijke. Het is alsof we vergeten zijn wat het verre verleden al duidelijk aantoonde: als je publieke organisaties privatiseert dan stijgen de salarissen van bestuurders.

Het begon bij de Loodsdienst in de Rotterdamse haven in de jaren negentig. Toen die als eerste overheidsdienst zelfstandig werd en zelf over de salarissen kon beslissen, stegen de verdiensten van de medewerkers binnen enige jaren met 40% en gingen de voormalige gemeenteambtenaren  als directeuren in leaseauto’s rijden. Iedereen vindt nu eenmaal zijn eigen functie maatschappelijk uiterst belangrijk en spiegelt zich qua salaris natuurlijk aan de meestverdieners.

Dat spiegelen kon pas toen onder druk van de Partij van de Arbeid vanaf begin jaren negentig openheid qua inkomens werd nagestreefd. Openheid leidde al snel tot imitatie: waarom hij wel zoveel en ik niet? Het leidde nooit tot lagere, maar altijd tot hogere salarissen.

Onder druk van de economische mondialisering (en salaris-adviesbureaus als Haye consultants) werd  in de economisch liberale samenleving na de eeuwwisseling het salaris en andere mooie arbeidsvoorwaarden ongeveer de enige status-maatstaf voor welke functie dan ook. Eervolle functies moesten zich sedertdien wel vertalen in auto met chauffeur.

Opvallend bij de lijstjes in de krant zijn de enorme bedragen welke bovenop het reguliere salaris worden betaald voor ‘pensioenvoorzieningen’ (tevens vaak als excuus voor de hoogte van het salaris gebruikt). Blijkbaar willen de veelverdieners hun pensioen liever niet overlaten aan de reguliere pensioenfondsen. Pensioenfondsen waarvan veel van deze dure beleidsmakers natuurlijk vinden dat die, in verband met de financiële crisis, de pensioenen van gewone werknemers dienen te korten.

facebooktwitterlinkedinmail