Pages Navigation Menu

Reactie op: Veelverdienende ambtenaren

Veel mensen leven vanuit een beschadiging. Ze moeten dat hun hele leven compenseren om het hoofd sane te houden en ik ben ervan overtuigd dat vele van hen te vinden zijn onder de publieke grootgraaiers waarover jij blogde. Als één van hun motieven, het zijn er ongetwijfeld meerdere, is dat zij het slecht verdragen dat een vergelijkbare collega meer verdient dan zij dan en dus hun “marktwaarde opschroeven” , dan komt dat ongetwijfeld voort uit onderliggende minderwaardigheidsgevoelens. Het zou hun immers prijzen als juist zij in een publieke functie openlijk zouden verklaren niet zoveel te willen verdienen omdat het gemeenschapsgeld is, om dat zij in zekere zin in een  gemeenschapdienende positie zitten. Dat ze niet gevoelig zijn voor een wel of niet gekregen compliment voor die terughoudendheid toont een andere character-flaw: een gebrek aan empathisch vermogen, in de eerste plaats met degenen waarover ze gaan maar in wezen een fundamenteel gebrek dat samengaat met een diep wantrouwen tegen de wereld dat ze ooit als beschadiging hebben opgelopen. Ze hebben niet zoveel met mensen, weinig compassie, weinig diepe interesse, ze kennen alleen hun eigen leed en dan nog wel vagelijk want het moet snel weggedrukt worden met druk en dikdoenerij.

Je kent de beschadigden eruit, of misschien zie ik het wat scherper door mijn beroepservaring: ze zijn in een gesprek vooral aan het woord, en laten dan hun kennis, vaardigheden, heldendaden, avonturen, etc. zien, om zich daarmee als meerdere openlijk of bedekt te poneren. Maar ze vragen niet naar de ander, uit authentieke interesse, hooguit met aangeleerde instrumentele interesse, maar hun nonverbale houding verraad hun, de ogen drijven weg, de gezichtsuitdrukking vervaagd, ze worden motorisch onrustig, en er wordt zelden doorgevraagd of met empathie gereageerd. Ik heb er vele gezien, de klimmers, klauteraars, me vaak kwaad gemaakt over de schade die ze aanrichten en het is moeilijk om toch ook compassie te hebben met de beschadiging die ze zelf opgelopen hebben en vanwaaruit ze nu eenmaal moeilijk anders kunnen.

Als je kijkt naar de rechtvaardiging van hun salaris en extra’s in de pers, het zijn er meestal een zestal, dan zijn het allemaal overduidelijke drogredenen die in elk handboek argumentatieleer terug te vinden zijn. Als ik de tijd vind zal ik ze nog eens opschrijven. Het is maar goed dat Plassterk ze met de wet, dus met een volkse opvatting wat rechtvaardig is, afremt!

facebooktwitterlinkedinmail