Pages Navigation Menu

Reactie op: Bankiers nog altijd buiten de realiteit

Bankiers staan nog altijd buiten de realiteit met hun disproportionele beloningseisen, zo stelt Pheifer vast. Dit zal zowel pessimist als optimist niet echt verbazen. Je probeert het te snappen maar met hebzucht of technisch economische factoren als dieper liggende reden kom je eigenlijk niet ver. Ik zoek het eerder in de psychologie van de bestuurder en de bestuurscultuur.

Dat de banken, lees bestuurders, niets geleerd hebben van de financiële crisis komt omdat de financiële crisis voor hen niet voelbaar is. Dat de banken, lees bestuurders, niets geleerd hebben van de onderliggende morele en vertrouwenscrisis welke die financiële crisis te weeg heeft gebracht, komt omdat er voor hen geen morele crisis voelbaar is . Zij horen de morele verontwaardiging over hun handelen wel uit de media, maar die media zitten niet ‘s ochtends aan de ontbijttafel, ‘s  middags bij de golfclub of ‘s avonds aan het diner. Het is niet hun dagelijkse voelbare realiteit.

Emotie bestuurt de wereld, ga daar nu eens vanuit. Emotie stuurt de Beurs, de Politiek, de Kunst, de Wetenschap. Niet de Rede, het verstand dat telkens weer sterk overschat wordt en waarvan de wereld verwacht dat die de slimme oplossing wel zal vinden. En het is de emotie waaraan het die bestuurders ontbreekt, dat wil zeggen het empathisch onvermogen om de wereld om hen heen in te schatten, in te voelen. Het niet kunnen voelen van angst, verontwaardiging, moedeloosheid, ed. van “het volk”. Het volk, dat zijn de anderen, om Sartre eufemistisch te parafraseren.

Hoe komen ze dan op een  bestuursplek terecht, terwijl ze zo ongeschikt zijn als bestuurder, vraagt men zich af. Omdat velen van hen charmante, intelligente,  subcriminele, psychopaten zijn. Dat is een boute uitspraak.

Maar er  is nogal wat literatuur en onderzoek over bestuurders met die verborgen persoonlijkheidsstoornis. De omstandigheden en factoren waaronder wij, de burgers,  hen op die hoogst verantwoordelijke functies plaatsen en houden, beginnen we langzamerhand te begrijpen. Een bijzonder aardig artikel over het verband tussen de corporate psychopath en de wereldeconomische crisis zou u eens moeten lezen. Het geeft alleszins te denken, inclusief de richting van een oplossing. Klik op de onderstaande link.

Weeding out corporate psychopaths by Mitchel Anderson

facebooktwitterlinkedinmail