Pages Navigation Menu

Het Titanic gevoel

Toen ik ging slapen voelde ik me als de Titanic vijf minuten voor de impact van de ijsberg: rustig op weg in een spiegelgladde zee, in de donkerte van de nacht, nietsvermoedend, feestelijk het noodlot tegemoet. Ergens achterin mijn brein bewoog iets onheilspellends. Toen de telefoon om 06.15 uur mij met het onheil gevoel klaarwakker wekte, wist ik het meteen: Nicole is dood. En ze was dood, werd mij door haar zus huilend meegedeeld. Door een nog onbegrepen auto ongeluk in Belfast, vannacht om 23.40, vreemd genoeg op het zelfde tijdstip waarop de Titanic op 12 april 1912  de ijsberg raakte, zo bleek achteraf. Nicole was mijn fijnste en meest naaste collega met wie ik dagelijks op stap was voor British DNA Research.

Er is iets met mij aan de hand wist ik toen definitief, er is iets goed mis met mij. Dit kan niet zo doorgaan. Mijn moeder overleed op nine-eleven, op het exacte tijdstip waarop het vliegtuig het WTC  invloog. Mijn jongste broer op het precieze tijdstip van de bomaanslag in Omagh in april 1993. Mijn beste vriend Harry en marathonloper in Boston, afgelopen 15 april (2013, Boston bombings). En nog 6 andere dodelijke incidenten van een favoriete neef, mijn geliefde oudtante Marge, mijn vriend en zwager Edward,  mijn jarenlange bevriende buurvrouw Diane, en twee andere collega’s van de afdeling Historical DNA Research. Allemaal op de data en tijdstippen van historische terroristische aanslagen.

Je kan natuurlijk stug volhouden dat toeval nu eenmaal bestaat en dat, als je toch een behoefte hebt aan een verband of een verklaring (mensen hebben dat nu eenmaal), dat je er altijd wel één kan vinden. En dat heb ik ook jarenlang zo gedaan: geen oordeel, geen verklaring, geen uitleg accepteren, ik ben tenslotte een hardgekookte wetenschapper, nietwaar? Maar hoeveel deadly incidents heb je nodig om dat nog vol te kunnen houden? En waarom is het altijd de dag na iemands dood, geen enkel geval uitgezonderd, dat ik “bij toeval”, dus zonder zelf op enigerlei wijze naar een betekenisvol tijdstip te zoeken, ergens lees over die ” toevallige” noodlottige historische tijdstippen? Wie probeert me iets te vertellen denk je dan toch als eerste?

En er is nog iets afwijkends met mij. Ik heb al zolang ik me kan herinneren last van zogenaamde hypnopompische hallucinaties. Om een ingewikkeld slaapsymptoom samen te vatten: als ik wakker word is er altijd het gevoel van “een aanwezigheid”. Meestal een “slechte aanwezigheid”, beter kan ik het niet uitleggen. Vervelend maar niks bijzonders of verontrustends overigens, dat heb ik me laten uitleggen door prof. Baker,  number one slaapexpert in Engeland.

En ook nog. Ik ben een zgn. G-man, wat genetisch betekent dat je een zeer uitzonderlijk kenmerk in je DNA hebt, tenminste als je in Ierland geboren bent zoals in mijn geval. Daar kwam ik bij toeval achter toen ik in ons eigen lab voor historisch DNA onderzoek een keer uit nieuwsgierigheid mijn DNA liet onderzoeken.

Misschien, of misschien ook niet, moet ik daar nog bij optellen een absoluut visueel geheugen: ik kan mijn leven als een film afdraaien, vaak nog met het geluid erbij. Maar dat komt vaker voor in mijn familie.

Ik kan al die dingen maar niet bij elkaar krijgen: de onverklaarbare doodstijdstippen, het rare aanwezigheidsgevoel, het uitzonderlijke G-man DNA profiel, dat gekke filmgeheugen. Waarschijnlijk horen ze ook niet bij elkaar maar probeert mijn brein een soort theorie te verzinnen om van het kwellend gevoel af te komen. Trouwens, het is inmiddels wel meer dan kwellend, het wordt horrorachtig langzamerhand. Want wie is er als volgende aan de beurt: mijn kinderen, mijn vrouw? Duizend vragen komen ongeordend en ongevraagd op als ik mijn hoofd niet meer goed op orde kan houden:

Is de G-man (de oorspronkelijke landbouwers van Ierland), plotseling uitgemoord rond 2500BC ten gunste van de R1b DNA mens die nu dominant is, zoals Allistair Moffet van Ireland DNA beweert? Had de G-man soms afwijkende eigenschappen zoals ik? Of ontwikkelde de G-man genetisch afwijkende eigenschappen als gevolg van de gruwelijke genocide slachting?

Kan er eigenlijk wel archeologisch culturele kennis bestaan zonder historisch DNA onderzoek die deze kennis bevestigt? Oftewel, zijn het niet allemaal archeologische mythen, volksverhaaltjes, die we graag willen geloven om te kunnen zeggen dat we eigenlijk Kelten zijn, mythische Kelten, met mystieke Keltische eigenschappen?

Hebben de doodstijdstippen een algoritme, een nog onbegrepen regelmaat misschien? En waarom lijken ze gekoppeld aan historische terroristische aanslagen?

Is dat rare “aanwezigheidsgevoel” wel zo normaal? Want ik ben van aard volstrekt niet achterdochtig of ooit bang geweest, ook als kind niet, voor het zgn. supernormale?

Ik kom er niet uit, het is me allemaal teveel. Mijn ik heeft langzamerhand alle gewicht verloren sinds ik hier in het ziekenhuis ben voor verder onderzoek naar mijn oververmoeidheid. Of zoals Dr. Peterson het noemt: mijn angst- en slaapstoornis. Dr. Peterson geeft me bevrijdende medicatie waardoor het gelukkig soms een paar uur bladstil wordt in mijn jachtige, warrige hoofd. Een zalige, opgepropte lege stilte. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de pillen teveel gebruik, vooral als het Titanic gevoel terugkomt.

facebooktwitterlinkedinmail