Pages Navigation Menu

You might like to know

James Stillwater Jr. was een fat cat lawyer. Hij kende “many a dirty deal of The Great Celebraties of Engeland”. Hij verdedigde ze succesvol, gaf ze duur advies, ging duur met ze uit en dook duur met ze in bed. Geen glossy tijdschrift dat hem oversloeg. Maar sinds zijn nog jonge vrouw Ellen aan een overdosis drugs, liefdesverdriet, eenzaamheid en depressie overleed, is hij ingestort. En hij wist, zonder te weten waarom, dat die fatale dag eens zou komen, vroeg of laat, voor zowel zijn vrouw als voor zichzelf, als een onafwendbaar en onuitwisbaar blind ongeluk. Als de schachten van een mijn die boven hen beiden instort.

Geld, roem en lust staan nu eenmaal aan de verre overkant van een “boring existence”, dat zal er wel mee te maken hebben, dacht hij schuldig. Altijd en eeuwig zo geweest, dat wist hij, maar al te goed en al te lang. Hij had ook geen enkel  excuus voor zijn “steamy” levenswandel, zo reëel en eerlijk was hij wel.

Het maakte  dat hij onverzoenlijk werd met zichzelf. Hij haatte zijn geweten dat zei dat hij het anders had moeten doen, dat hij überhaupt een geweten had.  “Psychopaten hebben het een stuk gemakkelijker”, dacht hij.  Maar hij had ook geen zelfmedelijden en,  vreemd genoeg, ook geen neiging tot zelfverbetering. Hij had niets, niets dan bewegingloze leegte alom.

Uit zijn beroep zou hij zich comfortabel kunnen terugtrekken naar een leven op de Yorkshire golfbaan, zijn Caribisch motorjacht en zijn “mansion” in Zuid Afrika. Maar in zijn geval was er geen “royal retreat” mogelijk, omdat er teveel smerige, zogenaamde onthullingen in de rioolpers kwamen na de dood van Ellen. Bagger waartegen hij zich niet kon en wilde verdedigen. Het enige wat hij deed was een één minuut telefoontje plegen naar Stillwater&Hartford waarin hij zijn onmiddellijke ontslag aankondigde. Voor de rest bleef hij wekenlang ongeschoren, ondervoed en ongezien op de bank zitten, zich geen mens te voelen, hooguit een zogenaamd mens.

Goedbeschouwd was het toch ook weer eigenaardig dat hij zo diep viel. Hij had geen duistere kant in zijn persoonlijkheid en was beslist niet gewetenloos. Integendeel, voor vrienden en clientèle eigenlijk zeer toeschietelijk, behulpzaam en buitengewoon royaal. Als jurist alom gewaardeerd, no tricks, no bending the law, straight. Dat hij hield van de flamboyante kant van society, het energieke en altijd prikkelende leven daarvan,  dat kan men hem nauwelijks kwalijk nemen. “Mijn meeste collega’s lijden een juridisch saai, routinematig, grijs slavenleven in hun kleurloze pakken met hun kleurloze dassen en hun kleurloze echtgenotes,” placht hij te zeggen.

Dat hij roemrucht was kon men hem al evenmin kwalijk nemen. Hij was hyperintelligent geboren en ontwikkelde zonder veel moeite uitzonderlijke retorische vaardigheden waar officieren en rechters de grootste bewondering voor hadden. Op al die eigenschappen en vaardigheden liet hij zich ook nooit voorstaan : ” ..want ik heb er niets voor hoeven doen, nooit niet.”  En dat hij veel geld verdiende was niet vanwege schraperigheid maar omdat hij een briljant jurist was en de normbedragen van een topkantoor nu eenmaal marktconform waren.

Dat hij het met beroemdheden deed was natuurlijk wel laakbaar. Maar het had niet veel betekenis. Het was niet meer dan pure lust die op een ongedwongen en haast natuurlijke wijze onderdeel uitmaakte van de intensieve vertrouwelijke cliënten-gesprekken, zoals zout op de pinda’s. Het was een “understanding  behind  the mask of marriage”, die hij en Ellen er op nahielden.

Was het de lange gewenning aan succes, het geluk, en al het goeds wat hem ongevraagd en vanzelfsprekend in de schoot viel die zijn gevoeligheid voor de werkelijke levenspijn nu ineens verhoogde? Was dat niet de verklaring voor zijn diepe val? Misschien, misschien niet, maar inmiddels zat hij op de bank, maandenlang, onbewogen, ongeliefd, en voelde zich oud op zijn 51e. Niet van het pipe and slippers type” oud, maar oud omdat zijn lichaam stijf voelde, omdat hij zijn haar verloor, namen vergat, snel moe werd en zijn leesbril de hele dag slordig om zijn nek droeg zonder een krant te lezen. Het was geen leven, een leven zonder baken, zonder teken van hoop, zonder een Messias. Hij was er en daar was alles mee gezegd.

Hoe het met hem afliep zult u vragen? Lange jaren wist men dat niet want hij was plotseling spoorloos verdwenen. Het duurde 15 jaar voordat men weer iets van hem hoorde dwz. Thomas Hartford, zijn vriend en collega, ontving een beverig handgeschreven brief van James.

——————

Aan T. Hartford,

——————

Dear Thomas,

I am sorry, so deeply sorry for what happened in those ugly days.  And I owe you Thomas. I owe you so  much, you were a lot more than a loyal friend and loyal business partner, and I still love you for it after all these lost years of friendship.

I live on the edge of the Kalahari desert, on the edge of a little Xhosa village in my container house, adopted by friendly and generous  villagers. It is not a happy life, but it is  a life. That is, until two years ago when I met Ghansa, a 45 year old Xhosa, an extraordinary women, a God Given Gift. I met love for the very first time in my live. Hit me like a bulldozer.

Love is a funny thing, Thomas, very mysterious. Around here it cures very sick children, crippled old people, lame elephants and even leafless plants and dry bushes come to blossom. I don’t know why, it just happens .

My whole  f***** life was a quest for love, Thomas. I looked for it in higher places, in lower places, in different places, in places. Couldn’t find it. Then I waited for it but it did not come in my time schedule. Then I just sat down and only hoped for it. Nothing happened. And just when I gave it all up, Ghansa walked in. Love is Mercy, Thomas, love is giving up yourself,  love is a passion to serve.

I am dying Thomas. It’s a big cancer lump in my stomach. The village doctor says I might not make next month.  Love does cure around here, but in my case it cures  in a different way. It makes that I am still the happiest man in the world, isn’t it crazy?

Why am I writing you? Because  I followed your life a bit (we have BBC you know), and I know Thomas, you are not so happy having  lost your Molly and only son.

I just wanted to tell you this: don’t go looking for it now, it is not in places. Don’t wait for it, it doesn’t know time. And most of all: don’t hope for it, because hope, as Nietzsche might say, hope is the worst of all because it just continues the suffering.  But when love does appear again Thomas, it will come as Mercy, it comes when you give yourself up, when you feel the passion to take care of another life, maybe all life, it comes when you least expect it, but you will recognize it immediately because you want to show your true colors, and then : don’t let go.

This is why I write you: because I thought you might  like to know. And I owe it to you.

Farewell my dear Thomas, I love you.

James

——————

Waarom ik u dit verhaal vertel ? Ik weet het eigenlijk niet. Misschien had ik ook even het gevoel -that you might like to know. And I owe it to you!

facebooktwitterlinkedinmail