Pages Navigation Menu

Terrasjes filosofie 2

Vervolg op deel 1 van 21 maart 2013

 

“En?” vraagt het blonde propje op een toon alsof ze het grondrecht heeft op een antwoord. Ze zet haar veel te grote kanariegele zonnebril af als de terrasbediening de bestelling opneemt: twee cappuccino en voor haarzelf een zondig stuk appeltaart.

“Wat en?” antwoordt  het filosoofje die zich van de domme houdt, maar haar ongebruikelijke toon verraad het veinzen. “Tsonge jonge, sukkel, waar gaat het om in het leven, waar zitten we hier voor anders dan het over de Liefde te hebben?  Nou, kom tevoorschijn of ga verdorie aan een ander tafeltje zitten liegen, draaien en duiken”, zegt ze geprikkeld door zoveel weerbarstigheid.

Het filosoofje voelt zich beschaamd, eigenlijk niet zozeer tegenover  haar vriendin, voor wie ze de laatste paar maanden een haast zusterlijke genegenheid is gaan voelen, maar door zichzelf omdat ze moet erkennen dat haar iets verpletterends is overkomen, iets dat veruit uitstijgt boven haar altijd zo schokvrije roestvrijstalen Rede.

“Het komt hier op neer zal ik je eerlijk zeggen, ik ben niet meer de baas over mezelf”, zo begint ze haar confessie. ” Ik ben verslaafd, ik ben verkocht, ik ben geknecht, en het ergste is, ik wil dat allemaal hartgrondig, desnoods met grof geweld. Zo, nou weet je het”

“Ik snap het, ik snap het”, zegt het propje bijna treurig. Je hebt de dodelijke ziekte van het Verzengende Verlangen. En je bent nu waarschijnlijk ook van een Wittgensteinse veranderd in een Bonobo?” Het filosoofje krijgt een hoog rode kleur. ” Hoe weet jij dat?”, zegt het filosoofje met een fluisterstem en ze kijkt schichtig om zich heen naar de andere terrasgangers.

“Omdat het zo is”, antwoord het propje met autoriteit.  ” Ik beken, ik beken het”, fluistert het filosoofje weer, en ze kijkt er nu stout bij. “Als er ook maar iets van wrijving met hem dreigt, nou dan ga ik al weer op mijn rug liggen, het is te gênant voor woorden. Je vertelt het toch aan niemand hè ?”

Het propje doet alsof ze een autoraampje opendraait, zet dan haar handen als een toeter aan haar mond en roept zachtjes naar buiten: ” jongens, hoorus………….”

Het filosoofje moet erom lachen maar daarna betrekt haar gezicht als ze zegt: “het is verschrikkelijk, als je niet meer baas bent in je brein. Verschrikkelijk, alle controle, logica, redelijkheid, allemaal weg. Ik besta niet meer snap je, mijn hele ik, mij hele wereldbeeld berust erop, allemaal weg, ik krijg mijn ik en het verlangen, die hunkering, die melancholie niet meer bij elkaar”.

Het propje is niet helemaal vrij van sadistische trekjes als ze met strengheid zegt: ” Het verlangen heeft altijd gelijk “. Ze wacht 5 seconden en voegt er dan eigenwijs aan toe: “Bettine Brentano, 19e eeuw”.

“Ja dat is misschien wel het ergste, het verlangen heeft het gelijk, en ik heb nergens meer gelijk,  ik moet mezelf helemaal opnieuw herschrijven, ik moet een neo- Darwiniaan worden, een Swaabvolgeling, een de Waal-adept. Ooit zoiets vernederends meegemaakt?”

“Jawel, antwoord het propje, meerdere malen, het is zo: verlangen is lijden. Als je niet verlangt ben je overgeleverd aan je kale kouwe verstand, zoals jij was. Als je teveel verlangt ben je een hunkerende slaaf, zoals jij nu bent. En als je je verlangen uiteindelijk vervuld wordt  blijkt ie niet wat je dacht, zoals je gaat merken als je straks aan zijn sokken gaat ruiken”.

” Heb ik gedaan, heb ik gedaan, ik word daar zoooo opgewonden van”, zegt het filosoofje vrolijk.

facebooktwitterlinkedinmail