Pages Navigation Menu

(On)bereikbare Liefde (2)

Lieve Audry,

Kun je kiezen van wie je houdt? Ik geloof het niet, liefste Audry. Daar ben ik nu wel achter sinds ik een half jaar geleden bij je wegging. Ik ben in Bogota als ik je dit mail. In een luizig afgebladderd hotel, alleen, als een blinde mol in de winter,  een halve meter onder de grond. Eentje die veel heeft om over na te denken.

Er zijn zoveel soorten liefde. Een aantal  heb ik nu gekend,  een paar kan ik me nu ook voorstellen, de rest laat me Siberisch. Maar na al mijn odysseese omzwervingen kan ik het er niet langer onder houden: jij bent niet meer waar je was, maar overal waar ik ben !

Toen ik je losliet had ik net als jij  het verlangen jou zo diep mogelijk te begraven, om ruimte te maken voor mijn zoektocht naar andersoortige liefdes: exotische, narcotische, onwrikbare, hopeloze, blinde…. liefdes. Dus ben ik in het diepe gedoken. In Zuid Afrika, Japan, Fiji, Colombia. Maar bij duiken moet je wel weten hoe diep het water is, anders breek je je nek. Wel, mijn mooie Audry, mijn nek is nu wel gebroken: ik wil bij je terugkomen. Mijn mechanische logica bleek volstrekt niet bestand tegen mijn alsmaar schrijnend verlangen naar jou, dus neem me in je armen lieve Audry. Please !!

Maar voor je me terug zou willen (wil je het wel echt Echt?) moet ik wel schoon schip maken want met één kouwe douche spoel ik de Waarheid van mijn kwalijke ontrouw er niet af. Zo kom ik er niet mee weg. Opnieuw een snelle liefdesverklaring zou te gemakkelijk zijn, toch? Waarom heb ik toch die rare, knagende aandrang om eerst te moeten lijden en boete te doen? Elke Waarheid begint met een confessie, zegt men, dus dat zal ik doen.

In de eerste plaats heb ik je wreed en te meedogenloos behandeld door je mail wel een half jaar lang te lezen maar niet te beantwoorden. Door dwingend van je te vragen elk contact na te laten. Ik had je tenminste in je darkest hour, in je smeekbeden om contact, moeten bijstaan en je moeten troosten. Want liefde, iets van liefde, ook al is die van een ex, is het enige geneesmiddel tegen al je kwalen zei je. Het was onvergeeflijk egoïstisch, egocentrisch, egotistisch. Geen enkel excuus is geldig. Ook niet het excuus dat ik je wel ontrouw moest zijn om mezelf niet ontrouw te zijn. Geen excuus om je onder mijn huid weg te krijgen om zelf weg te kunnen, wat uiteindelijk nooit is gelukt.  Ik zal mijn schuld zonder morren als Sisyphus telkens weer de berg oprollen, dat beloof ik je.

In de tweede plaats heb ik je nooit goed uitgelegd waarom ik bij je weg wilde. Ik durfde en wist het eigenlijk ook niet goed. Ik ben een spinozist zoals je weet  (maar wel een beginneling hoor) en een grondig spinozistisch zelfonderzoek leek me de enige en onvermijdelijke uitweg om uit mijn innerlijke chaos en woestenij weg te komen. Ik moest eerst los van alle bedrading, gevoelens en verlangens die ik in de wereld had, met jou in het bijzonder, om enige horizon in mijn bestaan te krijgen. En de harde kern van mijn bestaan is liefde, daarbuiten is uiteindelijk niks van wezenlijk belang gebleken. Liefde is blijheid maar ook de kern van de menselijke tragiek. Zonder dat ben ik niks, behoor ik tot de on-doden. Dus moest ik het eerst bij mijzelf onderzoeken. Daarom ! Kun je ‘t volgen?

In de derde  plaats  zal je me vroeg of laat, zo plat als het is, vragen met wie ik het allemaal gedaan heb. Ik zal er niet omheen draaien. Sterker nog, ik heb een kwellende behoefte je over mijn verraad te vertellen. Zou dat ons misschien mogelijk maken om het verdriet en de woede van ons af te laten glijden? Zou dat lucht geven? Misschien kan ik ooit nog eens een aflaat van je kopen?

In het begin ging ik met ze naar bed om de afstand naar jou zo groot mogelijk te maken. Dacht ik. Met Xanta, een savage beauty met icy eyes. Met Yoko, perzikhuid met sad eyes. Met Zoe, tropisch paradijs met oceanische ogen. Met Carmen, de mooiste maar ook de mooiste gifbeker. Wil je de dirty details weten, OK, dan doe ik te zijner tijd wel een full confession. Een ding wil ik je hierover nog wel zeggen: ik kreeg de deur naar jou er nooit echt mee dicht. Het was zoet, het werd zoetzuur en uiteindelijk zoutzuur.

Nummer vier. Ik moet je bekennen dat ik een onbedaarlijke woede en huilbui niet kon onderdrukken toen ik las dat je een troostvriendje had genomen. Dat was jouw verraad aan mij, dacht ik. Maar bij mij kwam het berouw na de zonde, bij jou voor de zonde! Je liet je door die lieve jongen opvangen, terwijl je je nog door mij bezet voelde. Dat was een wreed bedrog ten opzichte van hem. Een vorm van zelfbedrog waaraan je alleen als keurig nette mevrouw kon ontsnappen door je best te doen je aan hem te hechten en dat liefde te noemen. Maar liefde veroorzaak je niet bij jezelf, je bent er altijd het gelukkige of ongelukkige slachtoffer van, maak jezelf toch niks wijs. Dat doe je ook niet helemaal begrijp ik, we weten inmiddels door oh schade, oh schande wel beter. Je vertelde dat je hem keurig netjes …en respectvol …en liefdevol…en met veel spijt…en met veel excuus, etc……naar de uitgang hebt gemasseerd. Hoe wreed!

In de vijfde plaats: we kunnen beide puzzelen over wat liefde is, je komt er niet uit. Als ik er niet over nadenk weet ik onmiddelijk wat het is, als ik er wel over nadenk weet ik het ineens niet meer, om Augustinus te parafraseren. En ook Hannah Arendt zegt het zoooo juist: Liefde is krachtens haar aard onaards. Jij en ik kunnen het dus leuk en aardig met iemand hebben, en soms minder leuk en gezellig, maar dat is niet wezenlijk van belang. Het is zelfs een valkuil om de bevredigende alledaagsheid van een relatie als toetssteen te nemen. De enige blijvende aandrijvende kracht van een zuivere liefdesrelatie is Bovenaards, echt niet van deze wereld. Punt uit. Het is zoals je schrijft: Wonderlijk, Raadselachtig, het Geheim van de Schepper zo je wil. Het is Genade, iets veel Groters dan onszelf. En tegelijkertijd is echte hartstocht ook genadeloos, meedogenloos, wild en gekmakend. Je moet er tegen kunnen, tegen de bloedspatten, niet dan? En er is niets romantisch, zelf-misleidends of onrealistisch aan.

Je kan je desalniettemin tegen hartstocht verzetten, een leven lang desnoods. Je kan het willen dooddrukken maar hier gelden andere, onaardse wetten waartegen je maar beter niet kan verzetten. Tenzij je achterin je brein een kerker hebt gemetseld waarin je je diepste verlangen hebt opgesloten en waaruit je de wanhoop op stille ogenblikken nog net kan horen schreeuwen. Tenminste als je jezelf er niet doof voor gemaakt hebt. Er is moed voor nodig om die kerker te sluiten, zeker. En nog meer Moed om hem te openen. Zo is dat. Het verschil tussen jou en mij is dat bij jou de hartstocht regeert over de rede en bij mij de rede over de hartstocht. En dat heb ik moeten afleren. Dat heb jij, zonder het te weten, mij wel afgeleerd. Daarvoor ben ik je meer dan dankbaar.

Goed, tot zover mijn confessies en wat Spinoza mij te leren had. Soms overrompelt me het gevoel dat de hele wereld van misverstanden aan elkaar hangt, dat alles willekeur is en dat er alleen maar duidelijke en onduidelijke raadsels bestaan (vrouwen in het bijzonder). Ik weet na al dit slap gereis nog steeds niet wie ik ben, en wat ik in godsnaam in deze wereld moet. Of ik überhaupt iets moet. Maar gek genoeg kan het me ook niet zoveel meer schelen. Het enige dat me wat kan schelen merk ik ben jij. Lieve, mooie Jij.  Ik moet ineens aan Slauerhof denken: ” Waarom liet ik haar gaan? Om haar te zoeken……….dan wist ik wat ik zocht!”

Ik heb zojuist Bogota-Schiphol geboekt, aankomst dinsdagavond as. om 19.45 uur. Haal je me op, alsjeblieft? Ik heb inmiddels een baard dus ben misschien wat moeilijk te herkennen. Zal ik hem voor je afscheren?

>>>>>Liefs van je W.

facebooktwitterlinkedinmail