Pages Navigation Menu

Was will das Weib?

Was will das Weib? Sigmund Freud vroeg zich dat levenslang af. Terwijl het toch eigenlijk volstrekt voor de hand ligt: ze wil 1) een echte Vent en 2) hem dat levenslang kwalijk nemen! Das will das Weib! Zo zit het toch?

Van Freud werd wel eens gezegd dat hij een slechte psycholoog was. Daar zit wel wat in als je bedenkt dat hij maar bleef worstelen met de vraag wat het wezen van de vrouw is. Dat moet toch zijn blinde vlek geweest zijn, denk ik. Welke vrouw wil er nou een mietje die de was vouwt? Wie wil er nou zo’n altijd beminnelijk grijnzende, haarloze, shampoo/deo/kippenborst/ loser? Daar komt het toch op neer?

Freud was ongetwijfeld een niet te overtreffen gigant in het analyseren van psychische fenomenen. Maar analyseren is nog niet begrijpen. Dat ligt heel wat moeilijker, zeg nou zelf.  Niet dat ik de vrouwen zo goed begrijp, integendeel, ik snap ze bijna nooit, ik heb er de hersens niet voor. Als je met ze praat, een beetje diepzinnig bedoel ik, stuit je uiteindelijk telkens weer op één ding: tegenstrijdigheid. En daar kon Freud niet tegen, denk ik. Dat was zijn achilleshiel. Hij wilde kostte wat kost achter die tegenstrijdigheid naar een geheim zoeken. Maar daarachter zit niks! Dat is juist het geniale, het briljante en het prachtige van vrouwen!! Tegenstrijdigheden, bij vrouwen tenminste, moet je niet willen oplossen.

Want tegenstrijdigheden bestaan bij hen niet uit twee delen, uit polariteiten of zoiets. Nee, hun tegenstrijdigheden bestaan uit één stuk, ondeelbaar. Als een appel en een klokhuis, als een olifant op vier poten. Dat komt omdat ze denken met hun hart en niet met hun hersens. Tsja, wat moet je d’r mee? Nou, geen tegenstrijdigheden bij vrouwen gaan tegenspreken, geen oplossingen gaan aandragen,  niet doen…hoe zou ik zeggen. Soms is de beste oplossing er niet een te zoeken. Echt waar.

Ik las laatst in een Engels souvenirwinkeltje op een spreukentegeltje: the smartest thing a man can say is: yes dear! Kijk, dat gaat mij dus veel te ver! Zo bedoel ik het niet. Je waait niet met alle winden mee, als je een echte vent bent tenminste. Ik bedoel alleen dat je er met je logische rede niet zo bovenop moet zitten als een vrouw iets raar tegenstrijdigs volhoudt. Je moet er niet zo diep op in gaan. Gewoon vriendelijk blijven en accepteren dat ze zo zijn. Daar is toch niks moeilijks aan? Ik zit er niet meer mee tenminste.

En nog eens wat. Iemand zei: vrouwen moet je beminnen, niet begrijpen. Kijk, dat komt al wat dichter bij wat ik bedoel. Toch is het niet helemaal zo. Je moet ze wel zo goed mogelijk proberen te begrijpen, zo ver mogelijk in de jungle zien door te dringen maar dan …. wel tijdig overgaan naar een grap, of een compliment, of in ieder geval een ander sappig onderwerp dat ze interesseert of afleidt. En als je denkt er niet uit te komen of niet aan ze te kunnen ontsnappen? Dan een wit leugentje om bestwil plegen: ” oh, jee, ik heb nog een afspraak, helemaal vergeten.” Of: ” even iets anders, weet jij……?” Zoiets. Eerlijkheid is een sterk overschatte deugd in dat soort gevallen.

Ik heb eens een liefje gehad, nou zeg maar gerust een grote liefde, waarmee het na een jaar uit raakte. Ik begreep er niets van dat ze een ander nam, terwijl ze zei dat ik haar grote liefde was en misschien wel altijd zou blijven. We hadden geen ruzie, een goed seksleven, een prima toekomst. Het enige was dat ik niet met haar wilde trouwen. Ik geloof niet in dat instituut, het geeft veel familie-, fiscale- en een hele boel andere regelrompslomp. Nergens voor nodig. Opeens was ze weg, ze vertrouwde het niet meer. En toen ik zei dat ik, om verdere ellende te voorkomen, wel met een huwelijk wilde instemmen, scheen ik het alleen nog maar erger te maken. Wat ik ook zei, hoe ik het ook zei, wanneer ik het ook zei, hoe vaak ik het ook zei, ik praatte tegen een olifant met vier poten, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik snapte er niets van en nog steeds niet. Krijg dat maar eens bij elkaar: je bent haar grootste liefde en ze gaat voor second best!?

Ze zeggen wel eens dat mannen van de liefde houden en vrouwen van een man. Dat mag voor de seks opgaan, absoluut, maar niet voor de liefde. Dan is het eerder omgekeerd! Iedereen die wat weet van literatuur, de wereld- en de kunstgeschiedenis, kan je vertellen dat mannen, eenmaal verliefd op een bepaalde vrouw, zich hopeloos, meedogenloos, redeloos en radeloos verliezen in hun niet aflatende passie voor die vrouw. Ze wijden er nota bene hun beste talenten, grootste kracht, hun hele leven aan. Vaak volstrekt ten koste van henzelf, dat wel, en niet zelden met een fatale afloop. Ja, liefde is een ernstige vorm van krankzinnigheid, Plato had dat heel goed begrepen. Praat me er niet van.

En nog eens wat. Tegenstrijdigheden, paradoxen, ongerijmdheden, contradicties: I love it! Niets is zo leuk als iets niet begrijpen. Niets zo leuk als verwarring, ordeloosheid, chaos. Het houdt je scherp, op spanning, houdt de discussie levendig en de Alzheimer dood. Behalve bij vrouwen, weet je nog?

Ik weet niet waarom ik nu ineens aan Dolly Parton moet denken, die over de overspelige liefde zingt met dat softzoete liedje: It’s all wrong, but it’s all right.

facebooktwitterlinkedinmail