Pages Navigation Menu

Amerikanisering

Minister Asscher maakt zich zorgen dat de Nederlandse economie Amerikaniseert. Ook in Nederland zijn er volgens hem nu al burgers die twee banen nodig hebben om rond te komen.

Hij kan zich die zorgen besparen. De Nederlandse bestuurders, politici, ondernemers, kortom de elite, hebben de Nederlandse samenleving de afgelopen10 jaren allang in hoog tempo veramerikaniseert. We volgen de ontwikkelingen in Amerika en Engeland op de voet. Het voorbeeld van Duitsland, waar de economie nog niet allesoverheersend is, inspireert hen niet.

Nu kun je als voorbeelden het beroemde rijtje opnoemen: privatisering, commercialisering etcetera, kortom het marktisme, maar het is ook mogelijk dit te constateren vanuit een ander perspectief, namelijk vanuit sociale optiek.

Het aantal Nederlanders met een vermogen van minstens 1 miljoen dollar (circa 760.000 euro) is vorig jaar ten opzichte van 2011 met 12,9 procent gestegen tot 191.000.  Deze zogenoemde dollarmiljonairs zijn goed voor een gezamenlijk vermogen van 396 miljard dollar. Nederland staat daarmee internationaal op de 12e plaats, niet slecht voor zo’n klein landje. Onder hen 92.000 burgers met een vermogen van meer dan 3 miljoen euro en de 500 ‘Quote 500’ burgers die alleen al een gezamenlijk vermogen hebben van meer dan 100 miljard, bijna een kwart van onze hele staatsschuld.

Zet die 191.000 burgers tegenover de 1.2 miljoen burgers die inmiddels onder de armoedegrens terecht zijn gekomen, bijna 700.00 huishoudens,  dan is duidelijk dat net als in Amerika sociale rechtvaardigheid in Nederland inmiddels ver te zoeken is.

De bestuurlijke elite ziet die armoede niet omdat die vooral in de periferie te vinden is: Oost Groningen, Oost Friesland, Oost Gelderland, Oost Limburg en de slechte wijken in de Randstad. Maar ook in de randen van de arbeidsmarkt: al die werklozen die statistisch al lang niet meer worden geregistreerd. Jonge werklozen met twee of meer freelance of ZZP broodbaantjes. Laagopgeleiden die in de schoonmaak branche met 2 kleine tijdelijke baantjes met nul-urencontracten moeten concurreren met onder de cao betaalde Oost Europeanen. Dwangarbeid zelfs (incl. 3 uur reizen) voor hen die het ongeluk hebben gehad in de bijstand terecht te komen.

De economie zal zich de komende jaren in kleine stapjes wel weer wat herstellen. Maar zoals President Clinton’s voormalige Minister van Arbeid, Robert Reich, keer op keer aangeeft: er komen geen ‘goede’ banen meer bij: banen waarin burgers zich kunnen ontwikkelen qua capaciteiten, verantwoordelijkheid en inkomen.  Banen waardoor mensen een respectvolle maatschappelijke positie kunnen innemen. Banen waardoor ze zich maatschappelijk actief kunnen bewegen. De veramerikaanste economie maakt in Nederland, net als in Engeland en Amerika, van het overgrote deel van haar burgers werkmieren.

De economie gaat altijd voor en mede hierdoor is de democratie door de bestuurlijke elite inmiddels al zo ver om zeep geholpen dat de afgematte burgers nauwelijks nog verzet kunnen plegen, die hebben teveel zorgen met het managen van hun dagelijks bestaan.

facebooktwitterlinkedinmail