Pages Navigation Menu

Snapt u het nog?

Kijk nou es goed. Miljoenen jaren bestond er een zeker evenwicht op aarde. Atmosfeer, water en land, planten en dieren, het greep allemaal keurig in elkaar en was naadloos op elkaar afgestemd. Er zat een nette ordening in en een gestage evolutie die langzaam genoeg ging om alles in balans te houden waardoor de boel niet uit het spoor liep.

En dan komt homo sapiens opdagen. En binnen no time, in een split second op de evolutieschaal, gaat het onafwendbaar mis. Alle evolutiewetten worden gekraakt, elke natuurlijke ordening, zelfs de goddelijke ordening zo u wilt, het wordt allemaal langzaam maar grondig omver gewerkt. Homo sapiens penetreert tot in het kleinste Higgsdeeltje en het zou me niet verbazen dat het niet al te lang meer duurt of ze vreet zich ook een weg door het onmetelijke universum, met alle schrokkerige hebberigheid van dien.

Natuurlijk ziet u dat ook, het verontrust u, u protesteert er misschien wel tegen, tegen de opvreters, de uitbuiters, de vernietigers, de zondigen zal ik maar zeggen. Of hebt u alle hoop al opgegeven, bent u er depressief van geworden, of denkt u ‘ het zal mijn tijd wel duren’ en speelt u vrolijk verder in het orkest van de Titanic? Wat moeten we anders? Er moet iets grondig mis gegaan zijn als iets zo plotseling, zo verwoestend tekeer gaat, zou het niet? Maar wat?

Het moet met ons brein te maken hebben denk ik. We zijn rare mutanten met uit de hand gelopen mutantenhersenen, zeer succesvol in the survival of the fittest. Veel te succesvol. Zo ongepast succesvol dat je wel van een tragische mislukking moet spreken. En evolutionaire mislukkingen zullen volgens de onweersproken Darwin uiteindelijk verdwijnen zodat het ecologische evenwicht weer hersteld wordt. Ik kan niet wachten. De mens als tijdelijke ziekte van de aardkorst, wie zei dat ook al weer? Maar het roemloos vergaan van homo sapiens zal nog wel even duren want de evolutie is een trage reiziger die langs veel meanderende zijpaden slentert en lange rustpauzes neemt om op adem te komen.

En ondertussen denkt homo sapiens na over de schepping. Hij moet wel, want met zijn mutantenbrein kan hij vooral één ding erg goed: iets snappen. Want iets snappen is zijn unieke kant die hem zo misplaatst succesvol maakt. De zin, betekenis en doel van het leven ontgaan hem natuurlijk ten ene male maar…..als je in God, of een god gelooft dan snap je het alomvattende weer in een klap. Ook al begrijp je het nog steeds niet echt. De geboorte van God, van de metafysica zeg maar, die zorgt ervoor dat het gekwelde mutantenbrein tot de onmisbare rust komt, dat alles op een onbegrijpelijke manier toch weer klopt. God is: rustig maar, gij hoeft heus niet alles te snappen. God is troost. Maar het is allemaal bedrieglijke diepgang en zelfbedrog zo zeg ik u.

Dat al het leven een godsgeschenk zou zijn is ook al zoiets. Het onderscheid maken tussen de levende en de niet levende wereld, tussen het organische en het anorganische, tussen een steen en een stekelvarken zal ik maar zeggen, dat lijkt een tegenstelling maar het is een valse tegenstelling zeg ik u. In het laboratorium zijn we al bijna zover om uit anorganische stof organische stof te genereren. Kortom, niks tegenstelling, dode en levende stof liggen gewoon op een glijdende schaal. Ze zijn te onderscheiden maar niet te scheiden. Als je dood gaat val je in de grond als moleculen uit elkaar om even later en een eindje verderop weer in elkaar gezet te worden. Zo kun je het zien.

En over zien gesproken. De meeste mensen bekijken de wereld eenzijdig. De slimmen bekijken de wereld meerzijdig. Filosofen bekijken de wereld alzijdig. En ik bekijk de wereld maar het liefst onzijdig. Of is het afzijdig?

 

 

facebooktwitterlinkedinmail