Pages Navigation Menu

Israël’s oorlog tegen de Palestijnen: is echt sprake van zelfverdediging?

 

 

Discussies over het Israëlisch – Palestijnse conflict zijn altijd emotioneel zwaar beladen. De Israëlische overheid draagt daar door middel van haar wereldwijde lobby-organisaties krachtig aan bij door steeds weer te pogen de discussie binnen door haar gewenste kaders te laten voeren (framing).

  • Het recht op ‘zelfverdediging’ geldt voor Israël meer dan voor andere landen: het Joodse volk heeft de Holocaust mee gemaakt.
  • Europeanen dienen Israël onvoorwaardelijk te steunen: zij waren schuldig aan de holocaust.
  • Israël is de enige democratie in een oceaan van fundamentele moslims, welke er op uit zijn het land van de kaart te vegen.
  • Palestijnen zijn terroristen, die weigeren de staat Israël te erkennen en geweld af te zweren.
  • Kritiek op de Israëlisch behandeling van de Palestijnen is eigenlijk een vorm van antisemitisme.
  • De geschiedenis van de staat Israël van de afgelopen bijna 70 toont het gelijk aan van de huidige opstelling van haar overheid.

Analyseren we echter vandaag de dag de feitelijke situatie dan ontstaat een heel ander beeld.

Israël is in het Midden-Oosten een supermacht tussen uiterst zwakke staten welke verscheurd worden door interne conflicten ontstaan door armoede. Haar superieure hi-tech leger, haar alliantie met Amerika, haar bezit van de atoombom en haar economische kracht is op zichzelf al een garantie voor haar onbedreigde voortbestaan.

Door de enorme politieke versplintering kunnen Israël’s regeringen feitelijk slechts besturen met steun van orthodox-joodse religieuze partijen. Partijen die het bestaan van een Israëlische staat zelf al als een affront voor hun geloof zien en streven naar een theocratie onder leiding van rabbi’s. Die de Joodse staat als militair ook weigeren te verdedigen. Partijen die menen dat het hele Bijbelse Israël, inclusief de Palestijnse gebieden,  toekomt aan het Joodse volk en dat de Arabische inwoners zich beter bij hun broedervolken in Jordanië kunnen voegen.  Kortom een minderheid die een meerderheid aanstuurt en Arabische minderheden haar rechten ontneemt. Bepaald geen democratische situatie

Israël bezet al bijna 40 jaar de Palestijnse gebieden. Israël (8 mln. inwoners) houdt 4 mln. Palestijnen ‘gevangen’ in een gebied ter grootte van Noord Holland en Zuid Holland achter een inmiddels 400 km lange (8 meter hoge) muur, welke totaal 700 km moet worden. Gaza is slechts een kuststrookje vergelijkbaar met de Nederlandse kust van Katwijk tot Rotterdam. En op zo’n gebiedje vielen in de afgelopen weken al die 1000 kg bommen en kruisraketten. Als antwoord op al die amateuristische raketjes van Hamas, welke letterlijk nauwelijks een koe konden raken.

Alle grensovergangen worden dagelijks beheerst door aggresieve onbeschofte 18 jarige soldaten (eerder nog pubers). Alle personenverkeer, alle goederenverkeer, import en export, alle geldverkeer, elke economische activiteit in de bezette gebieden wordt gereguleerd door de Israëlische overheid. Zelfs de stroomvoorziening (meestal maar 6 uur per dag) wordt beheerst. De Gaza strook wordt al meer dan 5 jaar  economisch zelfs compleet geblokkeerd, vandaar dat de Palestijnen daar tunnels zijn gaan graven.

Die blokkade geldt overigens niet voor de circa 300.000 Orthodoxe Israëli’s welke zich in de Palestijnse gebieden (buiten Oost Jeruzalem) hebben gevestigd in onteigend Palestijns gebied. Die hebben hun eigen voorzieningen en zelfs eigen snelwegen, alleen toegankelijk voor auto’s met een blauw kenteken.

Natuurlijk is er sprake van radicalisme in de bezette gebieden. Een groot deel van de bevolking is jonger dan dertig jaar en werkloos, net als in de andere Arabische landen. Uitzichtloosheid is natuurlijk altijd een broeinest van agressie. En religie is daarbij zowel in Palestijns gebied als in Israël zelf altijd opmaat voor fundamentalisme wraakzuchtige haat.

Als Westerlingen worden we vooral geframed door de publicitaire nadruk op Islamitische terreur, waar overigens vooral de bewoners van Islamitische landen zelf het slachtoffer van zijn. Radicale Palestijnen plegen ontegenzeggelijk terreurdaden.  Maar hoe verzet je je tegen een superieure bezetter? Met zelfgemaakte bommen.

Doch hoe staat het met de Israëlisch staatsgeweld tegenover de Palestijnen, welke door het land zelf als zelfverdediging wordt betiteld?

Gegevens hierover worden gepubliceerd door de Israëlische Mensenrechtenorganisatie B’Tselem. Bijvoorbeeld over de afgelopen 10 jaar (periode 1 jan 2005 – 1 aug 2014):

  • Aantal Israëlische doden (soldaten en burgers) als gevolg van Palestijnse terreur en als gevolg van Palestijns verweer bij Israëlische invallen in de Palestijnse gebieden : 182
  • Aantal Palestijnse doden (terroristen en burgers) als gevolg van Israëlische zelfverdediging door bombardementen en invallen: 5711. Hierbij zijn niet meegeteld de Palestijnen die later overleden als gevolg van gebrek aan medische voorzieningen.

Deze gegevens laten zien dat sprake is van een totaal scheve verhouding, van disproportioneel geweld.

Het is de cynische machtspolitiek van een regionale supermacht tegenover een reeds tientallen jaren vernederde maar te trotse tegenstander, die dit conflict in stand houd. De sleutel van de oplossing van het conflict ligt bij Israël, niet bij de Palestijnen. De Israëli’s willen slechts een geweldloze status-quo en zeker geen levensvatbare Palestijnse staat. En, zoals de geschiedenis aantoont: zo’n situatie kan honderden jaren blijven bestaan. Kijk naar de opdeling van Polen in de 18e eeuw.

Amerika en Europa laten zich in hun houding tegenover Israël bepalen door geopolitieke belangen (een sterke partner in  de regio), door de strijd tegen Moslim terreur, door de angst voor beschuldigingen van antisemitisme, door de ‘Christelijke’ schuld aan de Holocaust en de populistische afkeer van Islamieten. En daar zullen de Palestijnen dus nog vele jaren het slachtoffer van blijven.

Zie ook de Israëlische site: http://www.btselem.org/

 

 

facebooktwitterlinkedinmail